Dragojlo Dudić (1887–1941), bio je srpski književnik, politički radnik, učesnik Narodnooslobodilačkog pokreta i narodni heroj. Njegov život obeležen je burnim istorijskim okolnostima i, čini se, neprekidnim ratovima otkada je završio vojni rok 1909. godine.
Rođen 9. decembra 1887. u selu Klinci kod Valjeva u bogatoj seoskoj porodici, koja nije mnogo marila za formalno obrazovanje. Završava osnovnu školu, ali se i sam obrazuje, na primer, sam uči engleski jezik. Tako samouk, postaje jedan od najnačitanijih i najpismenijih ljudi svoga kraja.
Tokom života učestvovao je u brojnim vojnim i političkim događajima koji su obeležili XX vek. Nakon što je završio obavezni vojni rok 1909. godine, Dudić je učestvovao u balkanskim ratovima (1912–1913) i Prvom svetskom ratu – bio je bolničar, kaplar i narednik.
Posle završetka Velikog rata, 1919. postao je član Socijalističke radničke partije Jugoslavije, odnosno Komunističke partije. Angažovan je na širenju komunističkih ideja u valjevskom kraju, više puta se kandidovao za narodnog poslanika, kao i za mesne komitete. Sa šestojanuarskom diktaturom, odnosno zabranom političkih stranaka i svakog javnog političkog delovanja, policija ga nadzire i hapsi više puta.
U ovo vreme Dudić je aktivan i kao publicista; sarađivao je sa brojnim listovima i časopisima, uključujući Politiku, Radničke novine, Rad, Narodnu pravdu i zbornik seljaka pisaca Za plugom. Njegovi tekstovi propagiraju socijalnu pravdu, brigu za prava radnika i seljaka, kao i kritičko sagledavanje monarhističkog društva.
Kada je tokom Drugog svetskog rata okupirana Srbija, Dragojlo Dudić bio je među organizatorima Narodnooslobodilačke borbe u zapadnoj Srbiji. U julu 1941. godine formirao je Kolubarsku partizansku četu, koja je postala jedan od prvih organizovanih oružanih odreda otpora protiv nacističke okupacije. Bio je i zamenik komandanta Valjevskog partizanskog odreda.
U novembru 1941. godine na teritoriji Užičke republike Dudić je izabran za predsednika Glavnog narodnooslobodilačkog odbora za Srbiju. Ova „Užička vlada” predstavljala je revolucionarnu vlast na oslobođenoj teritoriji.
29. novembra 1941. godine Dragojlo Dudić poginuo je u borbi sa nemačkim nacističkim snagama kod Mačkata na Zlatiboru.
1949. godine Dudić je proglašen za Narodnog heroja.
Njegovo najznačajnije delo jeste dnevnik koji je vodio od samog početka borbe za oslobođenje, a koji je posthumno štampan, 1945, i nazvan Dnevnik 1941. Ovo delo ujedno je i najznačajniji izvor za proučavanje tog najranijeg perioda partizanske borbe.
Postoji i fondacija Dragojlo Dudić, koja od 1972. godine raspisuje nagradni književno-publicistički konkurs za dela sa temom srpskih oslobodilačkih ratova.
Ivo Andrić izuzetno je cenio Dudićev Dnevnik 1941: „To je jedan od onih zapisa u čijem postanku književni planovi i ambicije nisu igrali nikakvu ulogu, a koji upravo zato imaju i za književnost ogromnu dokumentarnu vrednost, i koji se, što je najčudnije, i sami uzdišu do neposrednog pravog književnog izraza.”
Sva dela Dragojla Dudića koja je objavio Portalibris pogledajte OVDE.