Putešestvije po Serbiji, drugi deo, predstavlja nastavak putovanja Joakima Vujića, ovoga puta po zapadnoj i jugozapadnoj Srbiji, tačnije Posavini, Pocerini i Kolubarskom okrugu. Prvi deo putopisa završen je dolaskom u manastir Klisura, koji upravo predstavlja polaznu tačku u drugom delu.
Kao i u prvoj, i u drugoj knjizi Putešestvija po Serbiji glavni fokus Vujićevog opisivanja su crkve i manastiri, kojima je posvećeno najviše pažnje i zbog kojih je naročito putovao, te je njih i njihove znamenitosti pisac posebno istakao. Među manastirima su, između ostalih, i Rača, Rakovica, Ćelije, Slanci, Rajinovac, i dr. Međutim, Joakim Vujić u svoj putopis unosi i mnoge druge podatke, kao što je broj stanovnika, status naselja, i sam izgled, koji su od velike važnosti za geografiju i istoriju ondašnje Srbije, kao i podatke značajne za poznavanje narodnog života i običaja. Na taj način imamo uvid u konkretne demografske podatke o određenim naseljenim delovima naše zemlje, svega nekoliko godina nakon Prvog i Drugog srpskog ustanka.
Zapadna Srbija i zlatiborski kraj donose priče o narodnim verovanjima u natprirodna bića kao što su vampiri, kao i o narodnom sujeverju, koja baš kao i svi dijalozi iz prvog dela, dobijaju na svojoj autentičnosti i dinamici zahvaljujući dramskoj formi kojom se pisac u takvim situacijama služi. Joakim Vujić obilazi Užice, Valjevo i današnji centar Zlatiborskog okruga – Čajetinu. No, posebnu pažnju u drugom delu Putešestvija po Serbiji pisac posvećuje svom obilasku Šapca i opisu doma Jevrema Obrenovića, oborkneza tadašnje Šabačke nahije i najmlađeg brata kneza Miloša Obrenovića, da bi kasnije u svom putopisu opisao svoj obilazak Brusnice i dvor drugog brata – Jovana Obrenovića.
Naročito mesto u putopisu zauzima razgovor pisca sa majkom pogubljenog igumana manastira Trnave – Pajsija Ristovića, o Hadži Prodanovoj buni i turskom nasilju. Ovaj deo, takođe, pisan u dramskom obliku, odiše posebnim tonom majke koja govori o pogubljenju svog sina neposredno pred izbijanje Drugog srpskog ustanka. Nakon toga Joakim Vujić nas pričom vraća nazad u Beograd, slično kao u prvom delu Putešestvija po Serbiji, pri čemu se kao posebno upečatljiv deo izdvaja priča o današnjim delovima Beograda koji su tada bili sela i prigradska naselja na periferiji grada. Na kraju Putešestvija po Serbiji Vujić nas simbolično ponovo vraća u Kragujevac, tačnije u njegovu okolinu – selo i istoimeni manastir Draču, koje predstavlja današnji geografski centar Srbije, pružajući nam sliku sela, s posebnim osvrtom na manastir, da bi svoj put okončao u Kragujevcu.
Druga knjiga Putešestvija po Serbiji Joakima Vujića, jednako kao i prva knjiga, predstavlja pravu riznicu podataka i za istorijsku geografiju i za poznavanje života i običaja našeg naroda u Srbiji u to vreme.
Podsećamo da su u okviru edicije Otrgnuto od zaborava reizdati i drugi manje poznati putopisi srpskih pisaca kao što su: Jovan Dučić (Gradovi i himere), Sreten L. Popović (Putovanje po novoj Srbiji), Mihailo Petrović Alas (Po zabačenim ostrvima, U carstvu gusara, Sa okeanskim ribarima, Roman jegulje, Kroz polarnu oblast), Jelena J. Dimitrijević (Pisma iz Niša, Pisma iz Soluna, Novi svet ili U Americi godinu dana, Sedam mora i tri okeana) i mnoge druge.
Knjigu Putešestvije po Serbiji: Posavina – Pocerina – Kolubara možete kupiti OVDE, a sva dela Joakima Vujića OVDE.