Celokupna dela Ljudevita Vuličevića predstavljaju autentičan spomenik čovekovoj težnji ka slobodi duha i moralnoj čistoti. Vuličević, bivši franjevac koji je skinuo mantiju da bi obukao ruho slobodnog mislioca, kroz svoje spise ostavio je dubok trag u srpskoj književnosti i filozofiji, stojeći postojano na razmeđi između katoličkog nasleđa i pravoslavnog identiteta, između latinske učenosti i slovenske osećajnosti.
Celokupna dela čine čvrstu idejnu celinu, ali tematski se mogu podeliti na tri potceline: etičko-filozofski eseji, autobiografska proza i socijalno-politička kritika. Ljudevit Vuličević je, s jedne strane, u svojim delima razvio specifičan oblik hrišćanskog socijalizma i humanizma. Nakon napuštanja franjevačkog reda, on ne odbacuje Hrista, već crkvenu hijerarhiju i rituale koje smatra preprekom između čoveka i Boga. Vuličević smatra da se istinska vera ne dokazuje paljenjem sveća, već moralnim činom. On propoveda religiju ljubavi koja briše granice između pravoslavlja i katoličanstva, što je u to vreme u Dalmaciji bila revolucionarna i često opasna misao.
S druge strane, značajan deo Celokupnih dela Ljudevita Vuličevića posvećen je vaspitanju naroda. On na rad ne gleda samo kao na moralni imperativ i sredstvo za oslobođenje duha, kritikuje nerad i intelektualnu zapuštenost, videvši u njima koren svih društvenih zala. Njegovi tekstovi su kao neka vrsta priručnika za izgradnju karaktera. Smatrao je da narod ne može biti slobodan ako je svaki pojedinac u njemu rob sosptvenih mana i neznanja.
Kao Srbin katolik, Ljudevit Vuličević je kroz svoja dela vodio neprestanu borbu za bratstvo Slovena. U političkim spisima unutar Celokupnih dela on oštro kritikuje svaku vrstu isključivosti. Njegov patriotizam je inkluzivan i prosvetiteljski.
Vuličevićev stil pisanja odlikuje se neobičnom vedrinom i preciznošću. Kao čovek koji je savršeno vladao italijanskim jezikom i kulturom, on je u srpsku rečenicu uneo mediteransku svetlost i renesansnu jasnoću. Njegovi eseji o vaspitanju, radu i poštenju nisu suvoparne lekcije; to su literarni biseri u kojima se oseća puls čoveka koji je svaku napisanu reč prvo proživeo. On kritikuje društveno licemerje ne iz mržnje, već iz dubokog bola nad palim čovekom, pozivajući na unutrašnji preobražaj kao jedini put ka kolektivnom spasu. Vuličevićeva dela su, tematski gledano, pokušaj da se pomiri razum prosvetiteljstva sa emocijom hrišćanstva. On je pisao za čoveka koji želi da bude slobodan, a ta sloboda, prema njemu, uvek počinje iznutra.
Celokupna dela Ljudevita Vuličevića predstavljaju jedinstveni etički testament koji slavi slobodu savesti, hrišćanski humanizam i prosvetiteljsku snagu kao jedine temelje istinskog ljudskog dostojanstva.
Podsećamo da se u okviru edicije Otrgnuto od zaborava nalaze i knjige: Jezik naš nasušni Stanislava Vinavera, Grčka i srpska prosveta Vladana Đorđevića, Eseji Marka Cara, Srbija na Istoku Svetozara Markovića i mnoge druge. Svi naslovi dostupni su na sajtu www.portalibris.rs i u knjižari u Skadarskoj 45.
Celokupna dela pogledajte OVDE, a sva dela Ljudevita Vuličevića OVDE.