Nikola Lopičić (1909–1945) bio je istaknuti i ugledni književnik i prosvetni radnik. Rodio se u Podgorici, a osnovnu školu i gimnaziju završio je na Cetinju. Bio je student Filozofskog fakulteta u Beogradu. Još kao srednjoškolac započinje saradnju sa književnim časopisima, a onda i nastavlja tokom života da piše za mnoge važne listove, kao što su: Mladost, Misao, Književni polet, Venac, Stožer, Jugoslavenski dnevnik, Srpski književni glasnik. U srednjoj školi postao je član đačke književne družine Skerlić, osnovane u čast srpskog književnog kritičara Jovana Skerlića. Ova družina osnovala je i istoimeni časopis, koji je uglavnom objavljivao poeziju, izlazio dva puta mesečno, a ukinut je, nakon devetnaest brojeva, 16. maja 1917. godine.
Nikola Lopičić, po završetku fakulteta, radio je kao nastavnik u Podgorici, Banjaluci, a potom u Splitu i u Bijeljini, gde je predavao književnost. Pisao je pripovetke i objavljivao ih u časopisima. Jedina knjiga objavljena za njegova života upravo mu je zbirka pripovedaka Seljaci, u izdanju Srpske književne zadruge 1939. godine. Pripovetke iz ove zbirke govore o mukotrpnom životu crnogorskog seljaka, koji je uopšte bio predmet svih Lopičićevih istraživanja, tj. njegovog književnog rada. Seljaci su zainteresovali kako čitalačku publiku, tako i književnu kritiku, a pred Ivom Andrićem, našim nobelovcem, bio je zadatak da odredi da li su pripovetke iz ove zbirke Nikole Lopičića vredne za Srpsku književnu zadrugu. Andrić je istakao da je Lopičićev stil pripovedanja „ličan i književan, zanimljiv, istinit i umetnički veran”.
Lopičić je bio pisac međuratne književnosti i hteo je da pokaže Crnu Goru onakvom kakva jeste u to vreme bila. Ono čime se bavio jeste crnogorsko selo: prikazao je specifičan duh vremena i prostora i predstavio svoj narod, koji ima osoben mentalitet, narod koji nalazi snagu da preživi uprkos brojnim teškoćama. Osnovni motivi pripovedaka su glad, siromaštvo, ali i ljubav. Sve zajedno pruža nam vernu sliku nekadašnje Crne Gore.
Osim ove zbirke pripovedaka, Nikola Lopičić napisao je i dve drame, jedan roman i više pesama, što je tek posle njegove smrti objavljivano.
Godine 1941. bio je na strani Narodnooslobodilačkog pokreta, dok je sledeće interniran u Albaniju. Oslobodivši se zatočeništva, pobegao je u Zagreb, ali je kao antifašista uhapšen i streljan 1945. godine u logoru Lepoglava.
Nikola Lopičić nije mnogo poznat javnosti, a činjenica je da zaslužuje popularnost i godinama kasnije, jer, kako tvrde kritičari, bio je vrstan pripovedač i romansijer. Objavljivanjem njegove zbirke pripovedaka Seljaci, Portalibrisova edicija Otrgnuto od zaborava postaje bogatija za pisca, ali uopšte i čoveka koji je uživao veliki autoritet u svom vremenu, pa bi trebalo očuvati sećanje na njega i danas.
Sva dela Nikole Lopičića možete videti OVDE.